Βρισκόμαστε στα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας, στα χρόνια της νιότης. Ως φοιτητές -τουλάχιστον οι περισσότεροι- γεμίζουμε τον ελεύθερο χρόνο μας (ο οποίος, μεταξύ μας, είναι άπλετος!) με κάτι που μας αρέσει, είτε αυτό είναι ένα άθλημα είτε η μουσική είτε, εν κατακλείδει, οτιδήποτε μας γεμίζει ψυχικά και βρίσκουμε καταφύγιο σε αυτό, είτε μας αρκεί απλά να «αράζουμε» και να χαζεύουμε στα Social Media … Με την εισβολή της τεχνολογίας στη ζωή μας – όσo «κλισέ» κι αν ακούγεται– τα παλαιά μέσα επικοινωνίας έχουν αρχίσει να εκλείπουν, το Internet μας «έχει πάρει τα μυαλά», όπως θα έλεγε ένας μεσήλικας για τη σχέση των ανθρώπων με το Διαδίκτυο και δη των νέων. Όχι ότι θα είχε άδικο, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Είμαστε κολλημένοι σε μία οθόνη, του «έξυπνου» κινητού ή του λάπτοπ μας. Έχουμε ταλέντο στο να αρνούμαστε και να σνομπάρουμε οτιδήποτε δεν έχει τεχνολογικό ενδιαφέρον, δεν έχει εικόνα, δεν είναι γρήγορo αλλά απαιτεί κάποιο χρόνο προσπέλασης…

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Μπαίνοντας στην αρχική σελίδα του λογαριασμού μας στο Facebook, λόγου χάρη, υπήρχε μία περίοδος που διαβάζαμε στιχάκια ή ακόμη και ολόκληρα ποιήματα, συνήθως του Τάσου Λειβαδίτη και της Ρενέ, όπως θα θυμάστε. Η τάση αυτή υπήρξε έντονη ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αλλά και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοιου είδους αναρτήσεις. Αφού λοιπόν, πολλοί νέοι «ανεβάζουμε» ποιήματα στα Social Media και μάλλον εκφραζόμαστε μέσα από αυτά, γιατί αρνούμαστε να διαβάσουμε και να μιλήσουμε για ποίηση, φτάνοντας στο σημείο να τη σνομπάρουμε όταν βρισκόμαστε σε δια ζώσης συζητήσεις;

Μήπως επειδή η ποίηση αποτελεί αντικείμενο μόνο των «μεγάλων», καθώς τα νοήματα που περνούν μέσα από αυτή είναι δύσληπτα για εμάς; Μήπως είναι αναχρονιστική και όχι μοντέρνα ενασχόληση ή μήπως μας λείπει το ανάλογο παιδευτικό επίπεδο, για να την κατανοήσουμε, αναρωτιέμαι.  Η απάντηση είναι αρνητική, δε συμφωνείτε;

Αλλά, τι είναι στ’ αλήθεια η ποίηση; Είναι μια λογοτεχνική δημιουργία σε στίχους, αντιτιθέμμενη στον πεζό και ευκόλως κατανοητό λόγο,- εάν αναφερόμαστε στη μοντέρνα. Οι πνευματικοί ορίζοντες πρέπει να είναι διάπλατα ανοιχτοί για να γίνει αντιληπτό το μήνυμα που προσπαθεί να μεταδώσει ο ποιητής, μέσω του έργου που συντάσσει. Και ποιος είναι ο σκοπός της ποίησης; Να συγκινήσει (συν+κινώ), δηλαδή να κινητοποιήσει, με διαφορετικό τρόπο στον καθένα από εμάς, τα συναισθήματα, να μας κάνει να νιώσουμε και μετά να σκεφτούμε.  Η επίδραση της ποίησης στον άνθρωπο είναι η πρόκληση ηδονής, αλλά και η γοητεία: το ποίημα δηλαδή μπορεί να μαγεύει την ψυχή, να την ηρεμεί αλλά και να κάνει το μυαλό να επαγρυπνά. Όπως λέει ο Καρυωτάκης, «η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε». Κι ο Εμπειρίκος, «η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου» Περιμένετε να αναλύσω τους παραπάνω στίχους; Όχι φυσικά, διότι αυτή είναι η μαγεία και η μοναδικότητα του ποιητικού λόγου. Μέσα στις λέξεις που ομαδοποιούνται και δημιουργούν φράσεις, κρύβονται σπουδαία νοήματα που για τον κάθε αναγνώστη είναι διαφορετικά, καθώς η κάθε ερμηνεία βασίζεται στα βιώματα του καθενός, πράγμα που την καθιστά μοναδική!

Δεν θα προσπαθήσω περαιτέρω να σας πείσω να δείτε την ποίηση με άλλο μάτι, θα αφήσω να το κάνει ο Βρεττάκος για εμένα.

           Άλλωστε, τι
θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση;
Είναι η γύρη των πραγμάτων του σύμπαντος.
Η γύρη σε πράξεις,
η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές,
σε πορεία, σε κίνηση.
Η ζωή κι η ψυχή
σ’ ένα αιώνιο καθρέφτισμα μέσα στο χρόνο.
Τι νομίζεις λοιπόν˙ κατά βάθος η ποίηση
είναι μι’ ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλον τον κόσμο.