Σαν σήμερα το 1988, καθιερώθηκε η Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, με απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας και στη συνέχεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Στην Αθήνα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS την 1η Δεκεμβρίου, η Βουλή των Ελλήνων, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών φωταγωγούνται με την κόκκινη κορδέλα που συμβολίζει τον αγώνα κατά του AIDS, σε μια συμβολική κίνηση ευαισθητοποίησης του κοινού απέναντι στον ιό του HIV.

Δημιουργήθηκε από τους Visual AIDS Artists Caucus το 1991. Η επιλογή του κόκκινου χρώματος έγινε γιατί ήταν κάτι τολμηρό, ορατό και συμβόλιζε το πάθος, μια καρδιά και την αγάπη. Οι δημιουργοί της δεν την κατοχύρωσαν ποτέ με σκοπό να μπορεί να τη φτιάξει οποιοσδήποτε, οπουδήποτε.
   Δημιουργήθηκε από τους Visual AIDS Artists Caucus το 1991.
   Η επιλογή του κόκκινου χρώματος έγινε γιατί ήταν κάτι τολμηρό, ορατό και συμβόλιζε το πάθος, μια καρδιά και την αγάπη.
   Οι δημιουργοί της δεν την κατοχύρωσαν ποτέ με σκοπό να μπορεί να τη φτιάξει οποιοσδήποτε, οπουδήποτε.

    Σήμερα διαθέτουμε τις γνώσεις για την πρόληψη, τη διάγνωση και την αντιμετώπιση του AIDS. Ωστόσο, η έλλειψη συντονισμένων δράσεων ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του γενικού πληθυσμού καθιστά ευάλωτα τα οροθετικά άτομα σε ρατσιστικές συμπεριφορές και διακρίσεις παρά, την πρόοδο που έχει σημειωθεί στη θεραπεία του AIDS. Ως αποτέλεσμα το θέμα του AIDS αλλά και των άλλων Σεξουαλικών Μεταδιδόμενων Νοσημάτων (ΣΜΝ)  αποτελεί ένα ταμπού και συνήθως αποφεύγουμε να τα θίξουμε, παρόλο που ο καθένας μπορεί να προσβληθεί από ένα ΣΜΝ εάν είναι σεξουαλικά ενεργός.

     Ουσιώδες ζήτημα είναι το κοινωνικό στίγμα. Η μόνιμη πληγή που βιώνει το οροθετικό άτομο. Ο φόβος  μην μαθευτεί ότι είναι φορέας του ιού στο κοινωνικό και στο επαγγελματικό περιβάλλον αλλά και ο φόβος του αποκλεισμού από την καθημερινότητα και την εργασία. Το οροθετικό άτομο βιώνει τεράστιες κοινωνικές συνέπειες λόγω του κοινωνικού στίγματος. Όταν η κοινωνία απορρίπτει τους φορείς και τους ασθενείς, αυτοί προτιμούν να μην καταφεύγουν στο γιατρό, να κρύβουν την μόλυνσή τους, φοβούμενοι τον κοινωνικό αποκλεισμό. Το στίγμα αυτό μεταφράζεται σε ρατσιστική βία, διακρίσεις στην αγορά εργασίας, άρνηση παροχής ιατρικών υπηρεσιών και άλλες μορφές που ωθούν τα οροθετικά άτομα στην απομόνωση και την περιθωριοποίηση.

     Αξίζει να σημειωθεί ότι στην χώρα μας η εξέταση γίνεται εμπιστευτικά και δωρεάν στα Κέντρα Αναφοράς και Ελέγχου του AIDS, σε όλα τα μεγάλα νοσοκομεία και τις κλινικές. Παρά το γεγονός αυτό, η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες όπου η διάγνωση γίνεται καθυστερημένα, καθώς σύμφωνα με έρευνες το 23% των φορέων του HIV είναι αδιάγνωστοι, δεν γνωρίζουν ότι έχουν προσβληθεί τον ιό, με αποτέλεσμα αυτό να έχει αντίκτυπο και στους ίδιους αλλά και στη δημόσια υγεία.

      Είναι φανερό ότι ο ιός HIV δεν αποτελεί πρόβλημα κυρίως στους ομοφυλόφιλους, καθώς το προφίλ της πλειονότητας των φορέων έχει αλλάξει σημαντικά. Ακόμα και αν κάποιες κοινωνικές ομάδες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ιός δεν μεταδίδεται σε άτομα που τυπικά διατρέχουν πολύ μικρότερο. Ακόμα και στην  μονογαμική σχέση είναι απαραίτητο να γίνει μια εξέταση για τον HIV. Μόνο αν είσαι απόλυτα σίγουρος για τον σύντροφό σου και μόνο τότε μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν διατρέχεις κίνδυνο να κολλήσεις τον ιό. Πλέον στις αναπτυγμένες χώρες ο ιός δεν θεωρείται «θανατηφόρος» εδώ και πολλά χρόνια, έτσι οι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα της φυσιολογικής ζωής και την ελαχιστοποίηση μετάδοσης του ιού στους ερωτικούς συντρόφους, παρόλο που με τα υπάρχοντα φάρμακα δεν υπάρχει πλήρης ίαση. Ωστόσο το σεξ χωρίς προφυλάξεις και χωρίς την κατάλληλη θεραπεία με τα ειδικά φάρμακα μπορεί να μεταδώσει τον ιό. Επιπλέον, προσβεβλημένη γυναίκα με την λήψη αγωγής μπορεί να γεννήσει υγιές μωρό.

      Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να διαπιστώσεις αν κάποιος άλλος έχει HIV, δεν μπορείς να διαπιστώσεις αν κάποιος είναι οροθετικός από την εμφάνισή του. Ο καθένας μπορεί να προσβληθεί από τον ιό, ανεξάρτητα από τον κοινωνικό του περίγυρο και τη ζωή που έχει επιλέξει να κάνει. Ο ίδιος ο ιός δεν είναι «θανατηφόρος». Η ταμπέλα όμως που ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή είναι «θανατηφόρα». Είναι απαραίτητο, ο φορέας να μπορεί να υπολογίζει στη συμπαράσταση και βοήθεια των συνανθρώπων του. Η συμπαράσταση αυτή, όχι μόνο δε μας εκθέτει σε κίνδυνο αλλά, σε συνδυασμό με τη σωστή ενημέρωση και πρόληψη, μπορεί συμβάλλει στον περιορισμό της εξάπλωσης της νόσου.