Καθώς διανύουμε τα φοιτητικά μας χρόνια, όλοι λίγο πολύ ερχόμαστε αντιμέτωποι με σκέψεις και προβληματισμούς, που ανήκουν στον ενήλικο κόσμο, και που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα έχουμε. Θα μου φτάσουν τα χρήματα για να πάω εκεί; Για να αγοράσω αυτό; Θα είμαι στην ώρα μου; Δούλεψα αρκετά σκληρά αυτό το μήνα; Τι θα κάνω με το μέλλον μου; Η αντιμετώπισή τους αποτελεί μια καθημερινή πρόκληση, ειδικά για εμάς τους νεότερους, που τώρα μπαίνουμε σιγά σιγά στο τρυπάκι. Την χρονιά που δίναμε Πανελλήνιες, θεωρούσαμε πως περνάμε την δυσκολότερη φάση της ζωή μας. Ε λοιπόν, το δυσκολότερο και πιο αγχωτικό κομμάτι στο ταξίδι της ζωής μας έρχεται μετά τις Πανελλήνιες.

1f640c6202fb7433acc2bab3e1fbe3ef1

Βαδίζοντας με μικρά, μα σταθερά βήματα στον ενήλικο πλέον κόσμο, ο καθένας θέτει διαφορετικές προτεραιότητες και στόχους στην ζωή του, και επιχειρεί να τους επιτεύξει. Ορισμένοι τυχεροί αγγίζουν καθημερινά το όνειρό τους, καλύπτοντας απλά μία θέση στην σχολή που πάντα επιθυμούσαν. Ωστόσο, δεν συμβαίνει το ίδιο με όλους. Σαν χθες θυμάμαι τις παιδικές ξέγνοιαστες εποχές, που το κάθε παιδί ήθελε να γίνει και κάτι διαφορετικό: αστροναύτης, ποδοσφαιριστής, μπασκετμπολίστας, πυροσβέστης, αστυνομικός, δάσκαλος, μέχρι και.. παππάς είχα ακούσει! Τα παιδικά όνειρα είναι τόσο αγνά, η σκληρή πραγματικότητα όμως κάποια στιγμή έρχεται και σε «χαστουκίζει» εκεί που δεν το περιμένεις.

Η κοινωνία στην οποία ωριμάζουμε δεν μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε. Οι ελπίδες μας «ποδοπατούνται» και το κράτος μας επιβάλλει να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, του οποίου η πορεία και η κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένες. Το εκπαιδευτικό σύστημα όχι μόνο δεν βοηθάει τα νέα παιδιά να «αγκαλιάσουν» τα όνειρά τους και να αγωνιστούν για αυτά, μα τα στρέφει σε εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις. Πως περιμένουμε να ευδοκιμήσει μια χώρα που ο μισός της πληθυσμός φέρεται αντιεπαγγελματικά, επειδή πολύ απλά δεν αγαπάει αυτό που κάνει;

Μπουχτίσαμε από ανθρώπους με ανεκπλήρωτα όνειρα, που σηκώνονται μελαγχολικοί να πάνε καθημερινά στην δουλειά που μισούν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, μόνο και μόνο για να τα βγάλουν πέρα οικονομικά. Και αν κάποτε τους ρωτήσεις, θα σου αποκαλύψουν τα κρυφά τους πάθη σαν ανοιχτό βιβλίο: μουσική, ζωγραφική, υποκριτική, φωτογραφία, αθλητισμός και ο , τι μπορείς να φανταστείς! Αμέσως βγαίνουν στην φόρα όλα όσα ονειρεύτηκαν να κάνουν στην ζωή τους, επειδή η θλίψη και η απογοήτευση που δεν τα κατόρθωσαν τελικά, δεν κρύβονται. Και ποιος φταίει για αυτό; Μα φυσικά, οι ίδιοι. Ναι καλά διαβάσατε. Μπορεί το κράτος να επιδεινώνει την κατάσταση, η έκβαση όμως εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εσένα! Από εσένα που βρήκες ένα σωρό δικαιολογίες για να ρίξεις κάπου τις ευθύνες της προσωπικής σου αποτυχίας. Τα όνειρα δεν είναι μόνο για τους ονειροπόλους, και όσοι αποκαλείτε τους εαυτούς σας ρεαλιστές και βιοπαλαιστές δεν βρίσκεστε ένα σκαλί μπροστά.

Όλοι ανεξαιρέτως ονειρεύονται, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, ωστόσο λίγοι είναι αυτοί που κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Η επιμονή και η θέληση είναι το κλειδί, και το ελέγχετε μόνο εσείς. Τι και αν πετάτε με ένα φτερό, τι και αν αυτό είναι μισοκομμένο, δεν έχει σημασία. Μην αφήσετε κανέναν και τίποτα να σταθεί εμπόδιο σε αυτό που πραγματικά έχετε ονειρευτεί να κάνετε. Η ζωή είναι μικρή και τίποτα σε αυτήν δεν χαρίζεται, αντιθέτως απαιτούνται σκληροί αγώνες, πίστη και τσαμπουκάς. Ευκαιρίες δίνονται πάντα, εμείς είμαστε που αδυνατούμε να τις αναγνωρίσουμε ή να τις εκμεταλλευτούμε. Σταματήστε λοιπόν να σπαταλάτε χρόνο άσκοπα και κάντε κάτι για τον εαυτό σας, πριν να είναι πολύ αργά. Τουλάχιστον θα ξέρετε ότι προσπαθήσατε, και δεν θα μετανιώσετε για την αδράνειά σας. Στο τέλος, ο επιμένων νικά, και τα όνειρα που σβήνουν νωρίς, είναι αυτά που εγκαταλείφθηκαν και νωρίς…

 

«So impossible as they may seem
You've got to fight for every dream
'Cause who's to know
Which one you let go
Would have made you complete.»

 

Γεννημένος το 96′ σπουδάζω στο Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολούμαι με την αρθρογραφία και το ραδιόφωνο, ενώ είμαι μεγάλος φαν των σπορ. Το μεγάλο μου πάθος είναι η κιθάρα, και το τραγούδι.