Στατιστικά δείχνουν πως 98.000 άνθρωποι στην Δύση πεθαίνουν κάθε χρόνο από σφάλματα γιατρών σε νοσοκομεία. Ο αριθμός αυτός θεωρείται πολύ σημαντικός, αν λάβουμε υπόψιν μας τα άλματα της ιατρικής τα τελευταία χρόνια.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα επίσημο σύστημα καταγραφής ιατρικού λάθους και γι’ αυτό δεν υπάρχουν στοιχεία για θανάτους. “Τα ιατρικά λάθη στις ειδικότητες της χειρουργικής, της παιδιατρικής και της παθολογικής στη χώρας μας είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων” ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η επιστημονικά υπεύθυνη του ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος “Organisational Culture and Patient Safety”, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ, Εύχαρις Παναγοπούλου.

Τα αποτελέσματα της ενότητας “Παράγοντες πρόληψης ιατρικού λάθους” του προγράμματος “Organisational Culture and Patient Safety”, η οποία αφορούσε τον ελλαδικό χώρο, έδειξαν ότι σε κανένα από τα συμμετέχοντα νοσοκομεία δεν υπήρχε επίσημο σύστημα καταγραφής ιατρικού λάθους. Στην ενότητα αυτή μελετήθηκαν συστηματικά οι παράγοντες πρόκλησης ιατρικών λαθών σε τρεις ειδικότητες, τη χειρουργική, την παιδιατρική και την παθολογική και συμμετείχαν 325 ειδικοί ιατροί, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία της Ελλάδας.

Περίπου το 47% – 51% των ερωτηθέντων ιατρών παραδέχτηκε πως έκανε τουλάχιστον ένα λάθος τον περασμένο μήνα, ενώ το 4% – 5% ανέφερε οτι τα λάθη ήταν περισσότερα από τέσσερα. Επίσης, και στις τρεις ειδικότητες, πρωτίστως και με μεγάλη διαφορά στη βαρύτητα, τα λάθη ήταν αποτέλεσμα κακής ή ελλιπούς ομαδικής συνεργασίας. Διαπιστώθηκε ακόμη ότι οι γυναίκες κάνουν λιγότερα λάθη από τους άντρες και οι περισσότερο έμπειροι ιατροί περισσότερα από τους άπειρους.

“Η έρευνα αυτή έγινε για την πρόληψη και την αποφυγή του ιατρικού λάθους. Κι όταν λέμε ιατρικό λάθος εννοούμε οποιοδήποτε λάθος μπορεί να προκαλέσει ή να μην προκαλέσει βλάβη στον ασθενή. Π.χ., η χορήγηση αναλγητικού σε ασθενή που δεν το χρειάζεται είναι λάθος, το οποίο όμως μπορεί να μην έχει επίπτωση στη ζωή του, ενώ η λάθος χορήγηση αναισθητικού μπορεί να προκαλέσει θάνατο. Και στις δύο περιπτώσεις όμως πρόκειται για λάθος” εξήγησε η κ. Παναγοπούλου.
 

Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι σε μια εποχή που η ιατρική πράξη γίνεται όλο και πιο πολυπαραγοντική, είναι όχι μόνο αντιεπιστημονικό, αλλά και παράλογο, ν’ αναζητούνται ευθύνες μόνο σε ένα άτομο. Η καθηγήτρια συμπλήρωσε: “Ακόμη και στις περιπτώσεις που υπάρχει δόλος, υποχρέωση ενός συστήματος είναι να έχει μηχανισμούς καταγραφής και πρωτόκολλα πολλαπλών ελέγχων, κάτι που απουσιάζει από την ελληνική πραγματικότητα” .

Πηγή: http://www.lifo.gr/

Γεννημένος το 96′ σπουδάζω στο Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολούμαι με την αρθρογραφία και το ραδιόφωνο, ενώ είμαι μεγάλος φαν των σπορ. Το μεγάλο μου πάθος είναι η κιθάρα, και το τραγούδι.