Πειραιάς ή Περαίας. Όπως και να τον αποκαλέσεις αποτελεί περιοχή ορόσημο, με ταυτότητα και ιστορία. Πολυτραγουδισμένος, συνώνυμο της προσφυγιάς, της λεβεντιάς και των ντόμπρων ανθρώπων. Ο Πειραιάς δεν είναι απλά ένα λιμάνι ή οι ψαροταβέρνες του στο Μικρολίμανο, είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και οι ιστορίες του ίδιου του τόπου και των ανθρώπων του.

Το να κατάγεσαι ή να έχεις ζήσει στον Πειραιά σημαίνει:

 Να σιχτιρίζεις όταν πρέπει να «ανέβεις» Αθήνα.

 Να είσαι και του λιμανιού και του σαλονιού. Κι αυτή να είναι η γοητεία σου.

Nα τσαντίζεσαι με τα έργα του τραμ και του μετρό και να λές τι τα θέλουμε.

 Να υπάρχει έστω ένας ναυτικός σε κάθε σόι.

 Να απορείς πώς χάνονται οι ξένοι όταν έρχονται στον Πειραιά αφού όποιον δρόμο και να πάρεις καταλήγεις σε θάλασσα.

 Να μην καταλαβαίνεις την κόντρα μεταξύ Αθηναίων και Θεσσαλονικιών, κι όταν πάνε να σε μπλέξουν να λες «Εγώ δεν είμαι από την Αθήνα, είμαι από τον Πειραιά».

Να σε ξυπνάει τα καλοκαίρια η φωνή από τη ντουντούκα που επαναλαμβάνει: «Ο Νίκος, ο γλύκας, καρπούζια με το μαχαίρι».

 Να έχεις προλάβει τον Γιάννη Μαντζουράνη να «σπάει» την ησυχία της κερκίδας φωνάζοντας «Α ρε εθνικάραααα».

Να σου έχουν «χτίσει» ολόκληρη συλλογή από λαμπάδες/κασκόλ/λούτρινα/μπλούζες/σημαιάκια/φανέλες του Ολυμπιακού. Κι ας τους βγήκες κόρη κι όχι γιος.

 Να είναι Σαββατόβραδο, 3 τα ξημερώματα κι εσύ μεθυσμένος, να μπαίνεις στο φίσκα 040 από το Σύνταγμα με προορισμό το τέρμα.

Σχετική εικόνα

Να μην καταλαβαίνεις γιατί όλοι μιλούν για τη Μαβίλη, όταν υπάρχουν τα Ιμαλάια.

 Να ξέρεις πού θα πετύχεις ποιον. Και βασικά πού θα τον αποφύγεις.

Να περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι για να πας να δείς Σεφερλή στο Δελφινάριο.

 Να μπαίνεις κρυφά ένα βράδυ σε μια βάρκα στο Πασαλιμάνι ελπίζοντας ότι δεν σας έχει δει κανείς.

 Να κάθεσαι στις πάνω πάνω θέσεις στο Βεάκειο, και το μάτι σου να φεύγει από την παράσταση και να χαζεύεις τη θέα.

 Να ταυτίζεσαι με όλα τα τραγούδια που έχουν γραφτεί για τον Πειραιά. Με όλα.

 Να ζεις στην πόλη που δημάρχους βγάζει ο Ολυμπιακός.

 Να έχεις μάθει να πιάνεις στέκα στα μπιλιαρδάδικα του Μακρίδη.

Αποτέλεσμα εικόνας για σεφ

 Να έχεις μάθει ποδήλατο πίσω από το ΣΕΦ. (και κόντρες κάθε Πέμπτη)

 Να έχεις γίνει αστέρι στο παρκάρισμα γιατί τα στενά μας είναι τα πιο στενά.

 Να χαιρετιέσαι με το γείτονα στο απέναντι μπαλκόνι, ώρες ώρες να σου σπάνε τα νεύρα τα παιδιά που παίζουν κάτω στο δρόμο, στο ψιλικατζίδικο να σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα, να λες πέντε καλημέρες όποτε βγαίνεις από το σπίτι. Να ζεις ακόμα σε γειτονιά.

Να περνάς το πρωί από την Τρούμπα και να βλέπεις τους κοστουμάτους που πάνε στα δικαστήρια και το βράδυ τα κουτσαβάκια να γλιστράνε στα μπαρ για κονσομασιόν.

 Να έχεις σίγουρα έναν φίλο ιστιοπλόο ή πολίστα.

Να έχεις πάει στο Σταυρό μετά από ερωτική απογοήτευση.

Να έχεις ακούσει μυθικούς καβγάδες ανάμεσα σε γιαγιάδες και παππούδες μέσα στο 906.

 Να ανακαλύπτεις συνεχώς πόσο μικρός είναι ο κόσμος και να αναφωνείς «ένα χωριό είναι ο Πειραιάς».

 Να χάνεις το τρίποντο επειδή σου πήρε ο αέρας την μπάλα στον Πορφύρα ή το Φοίνικα. Μα καλά ποιος σκέφτηκε να χτίσει μπασκέτες πάνω στα βράχια;

 Αποτέλεσμα εικόνας για σινεακ              Σχετική εικόνα

 Να αγαπάς τα συνοικιακά σινεμά όπως το ΣΙΝΕΑΚ ή το ΟΝΕΙΡΟ.

 Να έκανες το πρώτο σου strike στον Προφήτη Ηλία.

 Να πετυχαίνεις τις γιαγιάδες που είναι ντυμένες με την παραδοσιακή στολή της Καρπάθου κάθε Σάββατο μεσημέρι στη λαϊκή της Καλλίπολης.

 Να μην υπάρχει καλύτερο burger house από το Μπαρ Μπεε κιου.

 Να περνάς μια περίοδο στη ζωή σου που να γκρινιάζεις ότι δεν έχει τίποτα ο Πειραιάς και μετά από λίγο να μην ξεκολλάς.

 Να μην μπορείς να εξηγήσεις πώς οι Πειραιώτισσες είναι μαγκάκια και αντράκια και συνάμα απίστευτα θηλυκές. (true story)

 #Visit Piraeus

Γεννηθείς τον Οκτώβρη του ’96 εν Αθήναις. Σπουδάζω στο τμήμα των Διεθνών Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστημίου.
Αγαπώ την αρθρογραφία και το ραδιόφωνο ενώ λατρεύω τα βιβλία και τα ταξίδια.