Οι Supertramp αποτελούν μια εξέχουσα φυσιογνωμία στον χώρο της σύγχρονης μουσικής ιστορίας, που μας άνοιξε ένα διαφορετικό πεδίο στο χώρο της art rock. Η γενικότερη ιδέα τους, βασίζετε περισσότερο στα πλήκτρα και στους πολλαπλούς φωνητικούς συνδυασμούς, και λιγότερο στην κιθάρα. Οι Supertramp αποτελούν άλλο ένα κλασικό παράδειγμα προσπάθειας αντιγραφής του θρυλικού συγκροτήματος “The Beatles” που στη συνέχεια διαμόρφωσαν το δικό τους μοναδικό χαρακτήρα. Το σχήμα αποτελείται από τους Roger Hodgson (φωνή, πλήκτρα, κιθάρα), Rick Davies (hammond, φωνή), John Helliwell (πνευστά, πλήκτρα), Bob Siebenberg (κρουστά) και Dougie Thomson (μπάσο). Τα ινία της σύνθεσης των κομματιών τα έχει ο Roger Hodgson και ο Rick Davies οι οποίοι δε δρούσαν ως μουσικό δίδυμο, αλλά έγραφαν αυτόνομα τα τραγούδια τους παρουσιάζοντάς τα με την επωνυμία “Supertramp”. Το σχήμα τους άρχισε να αποκτά φανατικό κοινό  μετά την κυκλοφορίας του δίσκου “Crime Of The Century” ενώ με τον δίσκο Breakfast in America η δημοτικότητά τους εκτοξεύτηκε στα ύψη καθώς αποτελεί τη καλύτερη δισκογραφική τους δουλειά.

 

Επετειακή ημέρα, καθώς σαν σήμερα το 1979 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ο δίσκος “Breakfast in America”. Κάθε φανατικός λάτρης του βινυλίου, θα έχει στην συλλογή του εκείνο το δίσκο με την παχουλή κυριούλα, που φοράει μια πορτοκαλί στολή και κρατάει ψηλά ένα χυμό, ενώ στο βάθος υπάρχει ένα μεγάλο λευκό σερβίτσιο με αλατιέρες και κούπες του καφέ! Κανείς όμως δεν έχει αναρωτηθεί τι συμβολίζει αυτό το εξώφυλλο. Στη πραγματικότητα αν το παρατηρήσουμε καλύτερα και επιστρατεύοντας όλη τη φαντασία που διαθέτουμε, θα παρατηρήσουμε ότι απεικονίζεται η πολιτεία της Νέας Υόρκης από το παράθυρο ενός αεροπλάνου, με την σερβιτόρα να έχει το ρόλο του αγάλματος της ελευθερίας, τα μαχαιροπίρουνα να παραπέμπουν στις προβλήτες και τα μεγάλα κατακόρυφα κουτιά τους δίδυμους πύργους.

Ο δίσκος μας μιλάει για το πώς ένας νέος μετακομίζει μόνιμα στην Αμερική για να γίνει διάσημος. Για αυτό άλλωστε ο δίσκος, ανοίγει με το δυναμικό τραγούδι “Gone Hollywood”. Ακολουθεί το μοναδικό και ανεπανάληπτο “The Logical Song” το οποίο ουσιαστικά αποτελεί μια αυτοβιογραφία του Roger Hodgson ο οποίος μεγάλωσε μακριά από τους γονείς εσώκλειστος σε σχολείο. Το τραγούδι μιλάει για τα όρια της λογικής αλλά και το πόσο προσεκτικοί θα πρέπει να είμαστε με αυτά που λέμε! Κατόπιν ακολουθεί το “Goodbye Stranger” γραμμένο από τον Rick Davies και καταλήγουμε στο αντιφατικό “Breakfast in America”. Η πρώτη πλευρά του δίσκου κλείνει με το “Oh Darling” γραμμένο και αυτό από τον Rick Davies. Η δεύτερη πλευρά του δίσκου ανοίγει με τη χαρακτηριστική φωνή του Roger Hodgson στο “Take The Long Way Home” και στο μελαγχολικό  “Lord Is Mine”. Στη συνέχεια έρχεται το “Just Another Nervous Wreck” και το “Casual Conversations” μια πιο γλυκιά μπαλάντα από τον Rick Davies, ενώ ο δίσκος τελειώνει με το 7 & ½ λεπτών “Child Of Vision” του Roger Hodgson, που αποτελεί ένα κλασικό τραγούδι της Progressive Rock σκηνής και όχι της art.

Σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε ότι ο Hodgson τα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο, τα είχε γράψει πολλά χρόνια πριν, ενώ δεν έβρισκαν σύμφωνο τον Davies ο οποίος δεν συμφωνούσε με το κόνσεπτ του δίσκου, αλλά και το περιεχόμενο των τραγουδιών του Hodgson. Ευτυχώς όμως επικράτησε η γνώμη του Hodgson  και ο δίσκος έχει την σημερινή μορφή που όλοι έχουμε αγαπήσει!

Ο λόγος που οι Supertramp κατάφεραν να ξεχωρίσουν από το κλασικό rock είναι γιατί ο κάθε τους δίσκος και ειδικότερα ο “Crime Of The Century” αποτελούν τον μέσο όρο της αισθητικής του Hodgson και Davies.Η αρμονική συνύπαρξη της pop κουλτούρας του Hodgson και της progressive κουλτούρας του Davies έχουν το αποτέλεσμα που ονομάζεται “Supertramp”. Για αυτό άλλωστε και η αποχώρηση του Hodgson από το συγκρότημα μετά την κυκλοφορία του δίσκου “…Famous Last Words…” έγινε ιδιαίτερα αισθητή από το κοινό τους καθώς έλειπε το μαγικό άγγιγμά του…

Τέλος το μαγικό ηχόχρωμα της φωνής του Roger Hodgson,τα μοναδικά σόλο του Rick Davies σε hammond organ και πιάνο, η φανατική χρίση του wurlitzer electric piano και από τους δύο, καθώς και τα τονωτικά σόλο στα πνευστά του John Helliwell, κάνουν τον ήχο του συγκροτήματος μοναδικό και κυρίως αξέχαστο!!!

 

Γεννημένος το ’97 και φανατικός λάτρης της ροκ μουσικής! Σπουδάζω στο τμήμα των Ηλεκτρονικών Μηχανικών στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Αθήνας. Δηλώνω τρελά ερωτευμένος με το τραγούδι, το πιάνο και κάθε πληκτροφόρο όργανο!