Η χαμένη ιστορία που κρύβεται πίσω από την επιτυχία της Gibson, της πασίγνωστης εταιρίας μουσικών οργάνων.

Όλοι όσοι ασχολείστε με τη μουσική θα έχετε υπόψιν σας τη φίρμα της Gibson των κιθαρών. Από πού όμως προέρχονται οι ρίζες της; Πώς πίσω από όλα αυτά κρύβεται η πρωτοπορία ενός Έλληνα κατασκευαστή; Όλα αυτά θα τα διαπιστώσετε ευθύς αμέσως.

Όλα αρχίζουν όταν το 1863, γεννιέται στη Σπάρτη ο Αναστάσιος Σταθόπουλος, γιος εμπόρου ξυλείας, ο οποίος στην ηλικία των 10 ετών, κατασκευάζει το πρώτο του όργανο. Το 1877 μετακομίζει στη Σμύρνη της Μ. Ασίας  μαζί με την οικογένειά του, ενώ το 1890, εγκαθιστά εκεί ένα μεγάλο εργοστάσιο μουσικών οργάνων που κατασκευάζει βιολιά, μαντολίνα, λαούτα και πιθανώς μπουζούκια. Έπειτα από 3 χρόνια, το 1893, γεννιέται ο γιος του, Επαμεινώνδας Σταθόπουλος.

Με τους διωγμούς των Ελλήνων από τους Τούρκους, ο Αναστάσιος μετακομίζει στη Νέα Υόρκη (1903) με την οικογένειά του, που εκτός από τον Επαμεινώνδα, περιλαμβάνει ακόμα δύο γιους και μία κόρη.  Στο Κουίνς, που εγκαθίστανται, στήνουν το νέο σπιτικό και  εργαστήριό τους. Ο Σταθόπουλος συνεργάζεται και πάλι με έναν Ιταλό οργανοποιό και σύντομα τα μαντολίνα γίνονται ανάρπαστα. Οι τρεις γιοί του εκπαιδεύονται εξίσου στην τέχνη και τα όργανα που κατασκευάζουν έχουν πλέον την στάμπα «Α. Stathopoulo» και γίνονται πια γνωστοί σε όλο τον μουσικό κόσμο της πολιτείας.

Το 1915 ο Αναστάσιος Σταθόπουλος πεθαίνει και αφήνει επικεφαλή της επιχείρησης τον Επαμεινώνδα, που χαϊδευτικά τον φώναζαν «Epi». Από εκείνο το σημείο και μετά αρχίζει μια νέα και μοντέρνα επιχείρηση που θα έπαιρνε αργότερα το διάσημο όνομα Epiphone,  και θα αντιπροσώπευε μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες μουσικών οργάνων.

Δυο χρόνια αργότερα ο Epi αρχίζει να βάζει στις ετικέτες των οργάνων την φίρμα «House of Stathopoulo»  και παίρνει την πρώτη του πατέντα για την κατασκευή μπάντζο. 1924 O Epi συνδυάζει το όνομά του με την κατάληξη phone, που προέρχεται από την ελληνική λέξη για τον ήχο (φωνή) κατοχυρώνει και αρχίζει να χρησιμοποιεί το όνομα Epiphone σαν brand name των μπάντζο που κατασκεύαζε (1925-1937).

Σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία σε αυτή την κατηγορία οργάνων, αποφασίζουν να δοκιμαστούν και στην κατασκευή ακουστικών και ηλεκτρικών κιθαρών, οι οποίες παρουσιάζονται με μαγνήτες που διαθέτουν ρυθμιζόμενους πόλους και κάπως έτσι γίνονται αποδεκτές και αναγνωρίζονται από μεγάλους μουσικούς. Το 1941, ο κιθαρίστας Les Paul πραγματοποιεί πειράματα στο εργοστάσιο της Epiphone (τις Κυριακές που ήταν κλειστό), που οδήγησαν στην κατασκευή της πρώτης ηλεκτρικής κιθάρας με σώμα μασίφ ξύλο (solid body). Μέχρι τότε προσπαθούσαν να βάλουν μαγνήτες σε κιθάρες ακουστικές ή ημιακουστικές.  Το γεγονός αυτό θεωρείται η μεγαλύτερη συνεισφορά της Epiphone στην ιστορία της ηλεκτρικής κιθάρας, διότι η καινοτομία αυτή, θα επέτρεπε στους κιθαρίστες να ορίζουν μόνοι τους το ηχόχρωμα του οργάνου.

Ο Epi πεθαίνει από λευχαιμία το 1943 και αρχίζει η παρακμή της εταιρείας. Και αυτό γιατί τα αδέλφια του που στην πορεία αναλαμβάνουν την εταιρεία, δεν έχουν τις ικανότητες του Epi, σε μια συγκυρία πάρα πολύ αρνητική λόγω του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Η παραγωγή της εταιρείας μειώνεται πάρα πολύ και σχεδόν περιορίζεται στην κατασκευή μπάσων.

Τελικώς, η εταιρεία πωλείται σε εξευτελιστική τιμή στην Gibson, το μεγαλύτερο ανταγωνιστή της, για μόλις 20.000 δολάρια, το 1957, έχοντας χάσει την αρχική της αίγλη.

Η Gibson, όπως γράφεται, κράτησε μόνο ότι χρειαζόταν και φέρθηκε εξίσου εξευτελιστικά, όπως και η τιμή, σε όλα τα υπόλοιπα καλούπια, εργαλεία κλπ, καίγοντάς τα, πίσω από το εργοστάσιο της Epiphone. Μαζί με αυτά ίσως και τα καλούπια του Αναστάσιου. Κάπως έτσι χάθηκε από το παρασκήνιο αυτή η μεγάλη βασίλισσα της πρωτοποριακής κατασκευής κιθάρας…

 

Σήμερα η Gibson, μπορεί να είναι η No.1 μάρκα ηλεκτρικών κιθαρών, που χρησιμοποιεί μερικά από τα ακριβότερα ανταλλακτικά και υλικά για την κατασκευή τους. Παρόλα αυτά όμως, ο ήχος τους ΔΕΝ διαφέρει σε αρκετά μοντέλα με αυτόν των αντίστοιχων της Epiphone και για αυτό χιλιάδες μεγάλοι κιθαρίστες όπως U2, The Beatles και άλλοι, προτιμούν όργανα με το μονόγραμμαE” και δεν τα αλλάζουν με τίποτα!

    

Γεννημένος το ’97 και φίλος κάθε μορφής τέχνης. Σπουδάζω στο τμήμα Ηλεκτρονικών Μηχανικών στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Αθήνας. Ασχολούμαι με το ραδιόφωνο και τους Η/Υ και έχω ως χόμπι τη φωτογραφία. Η αρθρογραφία για μένα είναι ένας τρόπος έκφρασης. Αγαπώ τα ταξίδια, τις ταινίες και την καλή παρέα. Η μεγαλύτερη αδυναμία μου, είναι η μουσική, το τραγούδι και η κιθάρα.