Το άρθρο αυτό δεν είναι ένα άρθρο τυπικό, δεν είναι ένα άρθρο ευγενικό ή αντικειμενικό, ούτε ένα άρθρο που υπόκειται σε φορμαλισμούς. Δεν είναι ένα άρθρο που συνάδει με το κλίμα των ημερών. Εκπορεύεται όμως από το κλίμα των εποχών. Δεν είναι ένα άρθρο-άποψη: δεν είναι καν άρθρο. Είναι μια διακριτική κραυγή, ένα κυνικό σχόλιο, ένα μανιφέστο.

Γιατί ήρθαν τα Χριστούγεννα, η πιο όμορφη περίοδος του χρόνου, μια γιορτή που μέσα στον ψυχρό χειμώνα προσφέρει μία ιδιαίτερη θαλπωρή, ένα συναίσθημα αλληλεγγύης, μια ευκαιρία για ατομικό και συλλογικό επαναπροσδιορισμό. Δεχτείτε, λοιπόν, το κείμενο αυτό σαν μία «ευχετήρια» κάρτα.

Είναι γνωστή τοις πάσι η ιστορία της «Άγιας Νύχτας», της γέννησης δηλαδή του Ιησού Χριστού σε μία φάτνη στην Βηθλεέμ της Παλαιστίνης από την Μαρία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες. Αυτό που δεν γνωρίζουν όλοι, είναι το γεγονός αυτό (μυθικό ή αληθές, δεν έχει σημασία), ουδεμία σχέση έχει με τις 25 του Δεκέμβρη όποτε και γιορτάζεται. Δεν είναι θέμα πίστεως (ή έλλειψης πίστεως) του καθενός. Η Αγία Γραφή, η αυθεντική πηγή του χριστιανικού δόγματος, σε κανένα απολύτως σημείο δεν αναφέρει την ημέρα γέννησης του θεανθρώπου της. Η 25η Δεκέμβρη θεσπίστηκε ως τέτοια, προκειμένου να ταυτίζεται με τα γενέθλια όλων των προηγούμενων παγανικών θεοτήτων. Κι αυτό γιατί ο υποτιθέμενος ερχομός τους στην γη συμβολιζόταν στην φύση με την έλευση του ήλιου, την χειμερινή ισημερία, την ημέρα που το φως νικάει το σκοτάδι, που η ελπίδα επιστρέφει…

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα του παρόντος: Χριστούγεννα 2017. Και το φως έρχεται με φανταχτερούς στολισμούς, αγορές με κοσμοσυρροές, άφθονο φαγοπότι, θεαματικές βραδιές, κέντρα διασκεδάσεων, οικογενειακά ρεβεγιόν. Ανταλλαγές δώρων, παιδάκια εκστασιασμένα από τις διαφημίσεις παιχνιδιών και το ψέμα ενός χοντρού αγίου που θα τα γαλουχήσει με τα καταναλωτικά ιδεώδη, κάλαντα που θα τα εντάξουν στο σκεπτικό της κερδοφορίας, πούλημα των συναισθημάτων τους…

Είναι αυτές οι μέρες… Βλέπεις παιδάκια να ενθουσιάζονται με τα δώρα που παίρνουν και χαίρεσαι λίγο. Μα ποια παιδιά κοιτάς; Βλέπεις μεγάλους να ξεχνιούνται για λίγο από την δίνη της πραγματικότητας και είναι πραγματικά ευχάριστο. Αλλά και πάλι, δεν βλέπεις όλους τους μεγάλους… Γιατί υπάρχει μια γωνιά του κόσμου πιο σκοτεινή. Κι αυτή η γωνιά δεν είναι απαραίτητα στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Μπορεί να είναι μερικά χιλιόμετρα από το σπίτι σου, μπορεί να είναι στο οικοδομικό σου τετράγωνο, μπορεί να είναι μέσα σου…

Ας ευχηθούμε λοιπόν «Ευτυχισμένα Χριστούγεννα»σε όλους. Μα πως μπορούμε να το κάνουμε αυτό χωρίς να φανούμε ειρωνικοί, χωρίς να παίξουμε με ανθρώπινους πόνους; Αλήθεια, πως εύχεσαι κάτι τέτοιο σε κάποιον που πνίγηκε στην Μάνδρα; Ή σε όσους δεν πνίγηκαν εκείνη την ημέρα, μα πνίγονται κάθε μέρα; Πως εύχεσαι κάτι τέτοιο σε κάποιον που κινδυνεύει να μείνει άστεγος ελέω πλειστηριασμών; Σε κάποιον που εξευτελίζεται καθημερινά για ένα πενιχρό ημερομίσθιο; Για ποια ελπίδα θα μιλήσεις στους δύο υπάλληλους της καθαριότητας του δήμου Ζωγράφου που πέθαναν (ή ακριβέστερα σκοτώθηκαν) τους τελευταίους 5 μήνες; Και πώς να πεις «Χρόνια Πολλά» στους συναδέλφους τους χωρίς να νιώσεις ότι τους κοροϊδεύεις; Ή μήπως θα ήταν συνετό να ευχηθείς σε κάποιον που θα πέσει στην μεθεόρτια μελαγχολία όταν θα κοπάσει η καταναλωτική μανία;

Ας χαρούμε με τους υπέροχους στολισμούς πλατειών και κτιρίων από όλο τον κόσμο κι ας αγνοήσουμε την βία και την αναισθησία του. Αυτό ίσως ζεστάνει την καρδιά μας. Όμως τα πυροτεχνήματα, η αντίστροφη μέτρηση για την αλλαγή του χρόνου, τα φλουριά στην βασιλόπιτα, θα συμβολίζουν τους πυροβολισμούς αμάχων στους οποίους συναινούμε, την κρυφή επιθυμία για το πέρας κάθε στιγμής του παρόντος, την απληστία μας για τα χρήματα… Τι κι αν στολίζουμε αγγέλους, το κάνουμε από εντολή δαιμόνων που παρασιτούν μέσα μας. Με το θάμπωμα από τα δώρα, τα φώτα, με το πνευματικό σκοτάδι. Ας γιορτάσουμε τώρα την γιορτή αυτή των αγορών, την γιορτή του εμπορίου, που ο ίδιος ο Χριστός σιχτίρισε και πολέμησε (σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη). Ας χαρούμε λοιπόν και φέτος τις διαφημίσεις, την αδηφαγία και τον φθόνο. Εκ βαθέως, σας εύχομαι χαρούμενα ψώνια και ευτυχισμένη η νέα σεζόν.

ΥΓ. Ο Νίτσε είχε δίκιο. Ο Θεός παραμένει νεκρός, ματωμένος από τα μαχαίρια μας (βλ. Ο Τρελός από το βιβλίο του Η Χαρούμενη Επιστήμη). Όμως κάποιος ανέλαβε να σκουπίσει το αίμα αυτό και να γίνει ο ίδιος θεός. Δόξα τα λεφτά, έχουμε (και πάλι) Θεό…

Γεννήθηκα το καλοκαίρι του ’99 στη Λέσβο, όμως ζω από τριών χρονών στην Αθήνα. Μικρός συνήθιζα να διαβάζω για δεινόσαυρους και αρχαίους μύθους ενώ λάτρευα τα ζώα και την φύση. Μεγαλώνοντας αγάπησα την Ιστορία, την φιλοσοφία, την ποίηση και τον αθλητισμό. Αναρχικός στην σκέψη και την ιδεολογία, μακριά από δόγματα και κόμματα. Θεωρώ την βία το χείριστο προσόν του ανθρωπίνου είδους και το χιούμορ το βέλτιστο. Απαισιόδοξος και αιθεροβάμονας ταυτοχρόνως, με όνειρα για μια νέα κοινωνία ουσιώδους σεβασμού και άμεσης δημοκρατίας.