28 Αυγούστου 1963: Η μέρα που εκφωνήθηκε η ιστορική ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, γνωστή και ως “I have a dream…”

Το αιματηρό καλοκαίρι του 1963 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αποτελεί μία ακόμη μαύρη σελίδα στην ιστορία της χώρας μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Χαρακτηρίστηκε ως «η χειρότερη εσωτερική κρίση» των τελευταίων ετών από τον Υπουργό Εσωτερικών των Η.Π.Α. , Ντιν Ρασκ.

Η πλειονότητα των Αφροαμερικανών ήταν φτωχή. Όσοι είχαν την ατυχία να ζουν στο Νότο έρχονταν ουκ ολίγες φορές αντιμέτωποι με ακραίες μορφές ρατσισμού. Εξτρεμιστικές ρατσιστικές οργανώσεις, όπως η διαβόητη Κου-Κλουξ-Κλαν, αλλά ενίοτε και οι τοπικές αστυνομικές δυνάμεις χρησιμοποιούσαν την τρομοκρατία, τη βία και πράξεις εκφοβισμού υποστηρίζοντας το ιδεολόγημα της υπεροχής των λευκών.

Η απάντηση τους στη συνεχή φυλετική διάκριση που βίωναν ήταν η δημιουργία κινήματος φυλετικών δικαιωμάτων το 1950, εκ των ηγετών του οποίου υπήρξε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο ριζοσπαστισμός των Αφροαμερικανών εκφραζόταν κατά βάση ειρηνικά, με πορείες, µποϊκοτάζ εταιριών, απεργίες και καθιστικές διαμαρτυρίες. Στον απόηχο όλης αυτής της κατάστασης, αποκορύφωμα υπήρξε η μνημειώδης διαδήλωση και μετέπειτα πορεία προς την Ουάσινγκτον 20.000 ατόμων στις 28 Αυγούστου 1963. 

Κεντρικός ομιλητής της συγκέντρωσης ήταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο οποίος εκφώνησε τον περίφημο λόγο που έμεινε γνωστός από μία φράση που περιείχε ως «Έχω ένα όνειρο…».  Τα παρακάτω αποσπάσματα αποτελούν ενδεικτικό στοιχείο του ξεκάθαρου οράματος που τον διακατείχε:

«…Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι».

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζάρτζαρα, οι γιοι των πρώτων σκλάβων και οι γιοι των πρώτων ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισίπι, μια έρημη πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης. Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια μέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος, όπου δε θα κριθούν από το χρώμα του δέρματος τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

(…) Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα η πολιτεία της Αλαμπάμα  θα μεταμορφωθεί σε μια πολιτεία, όπου τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι με χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σας αδελφές και αδελφοί».

Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε αναλυτικά ολόκληρη την ομιλία:

https://www.archives.gov/files/press/exhibits/dream-speech.pdf

 

Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ  για την προσφορά του στον αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων και ως οργανωτής εκστρατειών για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Γεννημένη το 97′ , σπουδάζω στο τμήμα Νομικής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Λάτρης των αθλημάτων, ασχολούμαι ενεργά με το ποδόσφαιρο. Καινούργια στον χώρο της αρθρογραφίας με αντικείμενο κυρίως την πολιτική και τον κινηματογράφο.